Mijn dochters van vijf werden rechts ingehaald door iemand met haast op een elektrische fiets. De dame was haar voorrang aan het claimen, omdat zij rechtdoor gingen en wij naar links.
Mijn dochters fietsen sinds kort zelf. Ik was woedend. Want weet je, je kan ongelofelijk gelijk hebben met het gegeven dat je voorrang hebt en dat je rechts mag inhalen als ik mijn hand uit heb gestoken naar links, maar die regels zijn er niet voor niets. Die regels zijn er om de verkeersveiligheid te bevorderen. Niet om mijn dochters van vijf die net twee weken zelf fietsen met een absurde snelheid rechts te passeren, omdat je nu eenmaal voorrang hebt.
En wat dit met rouw te maken heeft? Dit gaat over wat je in menselijke redelijkheid, in sociaal opzicht van iemand hoopt te verwachten.
Ik verwacht dat andere weggebruikers de fietssituatie inschatten. Dat iemand ziet: ‘Oh, dat is een moeder met drie kinderen, waarvan twee jong, langzaam en wiebelig op hun kleine kinderfiets zitten’. En dat iemand daarna denkt: ‘ik minder mijn snelheid en zorg dat ik op een veilige manier in kan halen.’
Mensen in rouw hebben ook hoop en verwachting. Dat er begrip voor ze is, dat anderen rekening houden met hoe het nu met ze gaat. En ook hier hebben de mensen om je heen het recht om hun leven weer op te pakken. En tegelijk hoop en verwacht je wel: ‘Je weet toch wat er is gebeurd? Kun je daar alsjeblieft een beetje rekening mee houden? Mag ik er nu zijn op de manier zoals ik me nu voel?’.
Want je kan ongelofelijk gelijk hebben:
‘Ik heb toch voorrang’
Of bij iemand in rouw:
‘Ik heb toch niets verkeerds gezegd?’
‘Mijn intentie was toch goed?’
‘Het is nu toch al meer dan een jaar geleden?’
Maar in ons leven gaat het niet om wie er gelijk heeft. Soms gaat het er om wat een situatie van ons als mens vraagt. Voorzichtigheid, inleving, aanpassing, aandacht.
Kijken naar wat er óók om je heen gebeurt, ook bij die ander. En daarnaar handelen.
